Toekomst

We denken de toekomst te weten,
Of op z'n minst enkele opties
uit te kunnen sluiten
door plausibele zekerheden
voor zeker te nemen en blind te zijn
voor het onzinnig ogende.
Want het onmogelijke is mogelijk,
anders was het niet ter sprake gekomen in een gesprek
dat misschien gevoerd is tussen gekken maar,
onmogelijk voor ons is dan
nog steeds een mogelijkheid
als onzin in hun zinnen
zin heeft gevonden.
We verwachten bijna het onverwachte,
binnen het interval van wat valt
tussen de mazen van het te grove net
dat onze gedachten geworden zijn.
De onaanvaardbare optie
wordt uiteindelijk toch aanvaard
want voor sommigen lag het net anders geschakeerd
en waren de mazen omgekeerd.
We vallen uiteindelijk allemaal in de valkuil
van wat de wereld geworden is.
Fout,
in mijn ogen die afgeschermd worden
voor wat mijn hoofd niet wil zien.
Fout,
in mijn gedachten die afschermen
wat mijn blik opvangt,
die ronddwaalt maar niet verdwaald is,
die enkel de weg ontdekt
maar de weg niet kwijt is,
mijn voeten zullen stappen
en me naar de valkuilen leiden
en dan zal een net me opvangen.
Het is dat net waardoor ik zal kijken,
het is dat net waardoor
mijn gedachten gefilterd zullen worden,
het geruis langs de randen van mijn gehoor verwijderd wordt
en het is net dat net dat
mij opsluit in de valkuil die ik zelf gegraven heb.